خاطره دوم

دوستان نقل می کنند که از ایشان پرسیدیم: چرا جنابعالی در اذکار رکوع و سجده  نماز، ذکر اکبر را بر ذکر اصغر مقدم می دارید در حالیکه در روایات رسیده از ائمه معصومین(ع) مستحب مؤکد است که ذکر اصغر بر ذکر اکبر مقدم شود. ایشان فرمودند: "می ترسم اگر ذکر اصغر را مقدم بدارم به ذکر اکبر نرسم."

توضیح : ذکر اکبر سُبحان ربی الاعلی و بحمده در سجده و سبحان ربی العظیم و بحمده در رکوع و ذکر اصغر سبحان الله است. در روایات دستور داده اند که در اَذکار رکوع و سجده نماز، اول سه بار ذکر اصغر و سپس یک یا چند بار ذکر اکبر گفته شود. البته این یک مسئله مستحب فقهی است و دارای چندان اهمیتی نیست که مورد سؤال واقع شود. ولی پرسش از آن و نقل آن در اینجا از آن نظر مهم بوده که دوستان در طی سالها زندگی در سفر و حضر، تقریباً هیچ ترک اولایی را از ایشان ندیده بودند.  

لذا این خاطره از ایشان از چند نظر، بسیار مهم جلوه می کند:

• همانطور که در بالا ذکر شد، دوستان طی سالها زندگی در شب، روز، سفر و حضر با دقتهائی که در حرکت و سکون ایشان داشته اند، تقریبا هیچ ترک اولایی را از ایشان ملاحظه نکرده بودند اِلا در موارد نادری که رعایت آنها خود جزو اولویت ها باشد. لذا برایشان عجیب بود که ایشان در این مورد ترک اولی می کند. برخلاف تصور ما، برای مردان خدا فعل و ترک هر عملی بر طبق آنچه دستور داده اند به امر خدا و برای خدا، از واجب و حرام و یا حتی کوچکترین مستحبات و مکروهات این قدر تاثیر گذار می باشند که از رعایت هیچ کدام ذره ای چشم پوشی نکنند.  
• مردان خدا به علت قطع علائق طبیعی که هر آن آنها را آماده ترک این دنیا، البته به خواست و اراده خداوندی می نمود، در هر نفسی انتظار مرگ را داشتند با ذوق و شوقی بی پایان مانند مسافری که همه بار و بنه خود بسته و هر آن انتظار رسیدن وسیله حرکت را می کشد.

از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است که می فرمود: هیچ وقت از پهلوئی به پهلوی دیگر نشدم مگر اینکه خیال کردم ساعه (مرگ) فرا رسیده است. یا وقتی بادهای سخت بیابانی در می گرفت راه می رفت و می گفت: آن چنانست که ساعه (مرگ) فرا رسیده است. آنها مانند میوه ی رسیده ای بودند که هر آن انتظار کندن از درخت و آغاز سیر در مسیری دیگر را می کشد.